بسته است ، و تجربهء موفقى از اين كار دارد . با اين شيوه از شرح مىتوان با عبارات هرچه كمتر و در حجمى اندك از الفاظ و كلمات ، خواننده را با دقايق نكات متن آشنا ساخت و فهم مراد و مقصود مؤلف را براى وى آسان نمود . در واقع با اتخاذ اين شيوه ، نويسنده همهء رنجها را بر خود هموار مىسازد تا خواننده در فهم مطلب رنج كمترى متحمل شود . آرى ، نگارش اين نحوه از شرح هرچند دشوار است ، امّا فايدهء آن بسيار است . نكتهء ديگر اينكه متن عربى منازل السائرين پيش از اين توسط سرژبوركى ، كه از شرق‌شناسان فرانسوى است ، براساس 36 نسخهء خطى ، كه در طى قرنهاى هشتم تا سيزدهم هجرى نوشته شده است ، تصحيح و تحقيق شده و در مصر به چاپ رسيد ، و پس از آن همراه با ترجمهء فارسى دكتر روان فرهادى ، همان متن در افغانستان به صورت افست منتشر شد . « 1 » اساس كار نگارنده در اين شرح همان متن مصحح بوركى است ، و آنچه در اين نوشتار در لابلاى شرح آمده است ، از روى همان متن تصحيح شده ، تايپ شده است . و جالب اينكه ميان اين متن ، و نسخه‌اى كه عبد الرزاق اساس كار خود قرار داده و آن را در شرح خود آورده است ، تفاوت بسيار اندك است ، به گونه‌اى كه موارد اختلاف مغير معنا شايد از تعداد انگشتان دست تجاوز نكند - و در اين موارد عمدتا ترجمه و شرح براساس نسخهء شرح عبد الرزاق است كه با « ك » در پاورقى مشخص شده است - و اين به خاطر آن است كه عبد الرزاق كاشانى ، به نسخه‌اى از منازل السائرين دست يافت كه خواجه عبد اللّه انصارى در سال 475 آن را املاء و امضا كرده بود . و اين نكته را شارح گرانقدر در پايان شرح خود متذكر شده است . « 2 »

--> ( 1 ) - اين ترجمه ، كه البته بسيار مغلوط است ، توسط انتشارات مولى در سال 1361 ، به‌عنوان ترجمه‌اى تحقيقى و عالمانه ، به صورت افست چاپ و منتشر شد . ( 2 ) - عبد الرزاق كاشانى در پايان شرح خود آورده است : « ثم ان هذا الفقير لما شرع فى شرح هذا الكتاب و